Zuchtend keek ik naar de uitslag op mijn scoreblaadje. Gevaarherkenning, 23 van de 25 vragen goed beantwoord. Verkeersregels en inzicht, 33 van de 40 vragen goed beantwoord. Gezakt. Alweer. De geruststellende 'driemaal scheepsrecht' ging voor mij niet op.
Ik troost mezelf nu met pepernoten(ik moest hardop lachen toen ik ze in de schappen zag staan. Mensen, het is september!!!) en Joshua Radin. Mmmmm.
maandag 6 september 2010
vrijdag 3 september 2010
Hoe we Mozart steeds weer verloren en terugvonden
Marten is erg muzikaal. Hij woonde eerst ook in Woonstad en heeft een jaar PABO geprobeerd(lees: 99% muzieklokaal, 1% les), maar is sinds kort verhuisd naar Muziekstad, waar hij weer conservatorium gaat doen en een mooie kamer heeft in het centrum.
Marten is, zoals je misschien al wel hebt gezien, erg geobsedeerd met muziek. Een paar maanden terug vertelde hij mij van een Mozart-munt die hij gekregen had bij de Albert Heijn. Hij was helemaal door het dolle heen en bleef er nog tien minuten over doorratelen. Ik luisterde geduldig, snapte niets van zijn hysterie en lachtte om zijn enthousiasme.
Een paar dagen later een sms. "Ik heb Mozart uitgegeven.." Ik was allang weer vergeten waar het over ging en snapte er in eerste instantie niets van. Na een korte uitleg was ik weer bij en kon een kleine lach niet bedwingen.
De weken en maanden daarop heb ik voor hem gezocht op €2,-, maar vond nooit een Mozart. Toen ik hem dat een paar weken geleden vertelde tijdens het schilderen van zijn nieuwe kamer reageerde hij alleen met: het zijn ook alleen muntjes van €1,-... Ik had even het idee dat er een kleine cartoon-druppel op mijn hoofd verscheen.
Kort daarna vond ik er een! Ik hield hem apart, kocht een "gefeliciteerd met je nieuwe woning" kaart en had alles al klaarliggen om weg te sturen. Het enige wat ik moet doen was de kaart en munt in de envelop plaatsen en dichtplakken. Maar doe ik dat? Nee. Want, zoals je in mijn vorige blog kan lezen, ik raak graag dingen kwijt. Zo ook de €1,- Mozart-Munt, die ik 'braaf' in mijn portemonnee teruggeschoven had(zie je wel Papa, ik moet niet opruimen!).
Het frustrerendste was het als ik aan het werk was en ik soms per dag wel 15 Mozarts in mijn handen kreeg.
Een paar dagen geleden liet mijn zusje haar €1,- munt aan mij zien. Een Mozart! Ik bood aan hem te ruilen voor een €2,-, maar ze wist nog niet of ze dat wel wilde. Prompt viel mijn oog op mijn mooie paddenstoelspaarpot. Ik opende het en er rolden twee Mozarts uit. Ik was nog nooit zo blij geweest een Mozart te zien. Het ding ging meteen in de envelop en op de post richting Marten.
Eergisteren kreeg ik een berichtje van hem: bedankt voor je kaartje! Ik sprak hem aan op MSN en vroeg naar de munt. Hij had het niet eens opgemerkt! Mijn o-zo-zuur-verdiende Mozart was op een Eurostapeltje beland! Gelukkig wist Marten hem te redden.
En zo leefden Marten en Mozart nog lang(hopelijk) en gelukkig!
Marten is, zoals je misschien al wel hebt gezien, erg geobsedeerd met muziek. Een paar maanden terug vertelde hij mij van een Mozart-munt die hij gekregen had bij de Albert Heijn. Hij was helemaal door het dolle heen en bleef er nog tien minuten over doorratelen. Ik luisterde geduldig, snapte niets van zijn hysterie en lachtte om zijn enthousiasme.
Een paar dagen later een sms. "Ik heb Mozart uitgegeven.." Ik was allang weer vergeten waar het over ging en snapte er in eerste instantie niets van. Na een korte uitleg was ik weer bij en kon een kleine lach niet bedwingen.
De weken en maanden daarop heb ik voor hem gezocht op €2,-, maar vond nooit een Mozart. Toen ik hem dat een paar weken geleden vertelde tijdens het schilderen van zijn nieuwe kamer reageerde hij alleen met: het zijn ook alleen muntjes van €1,-... Ik had even het idee dat er een kleine cartoon-druppel op mijn hoofd verscheen.
Kort daarna vond ik er een! Ik hield hem apart, kocht een "gefeliciteerd met je nieuwe woning" kaart en had alles al klaarliggen om weg te sturen. Het enige wat ik moet doen was de kaart en munt in de envelop plaatsen en dichtplakken. Maar doe ik dat? Nee. Want, zoals je in mijn vorige blog kan lezen, ik raak graag dingen kwijt. Zo ook de €1,- Mozart-Munt, die ik 'braaf' in mijn portemonnee teruggeschoven had(zie je wel Papa, ik moet niet opruimen!).
Het frustrerendste was het als ik aan het werk was en ik soms per dag wel 15 Mozarts in mijn handen kreeg.
Een paar dagen geleden liet mijn zusje haar €1,- munt aan mij zien. Een Mozart! Ik bood aan hem te ruilen voor een €2,-, maar ze wist nog niet of ze dat wel wilde. Prompt viel mijn oog op mijn mooie paddenstoelspaarpot. Ik opende het en er rolden twee Mozarts uit. Ik was nog nooit zo blij geweest een Mozart te zien. Het ding ging meteen in de envelop en op de post richting Marten.
Eergisteren kreeg ik een berichtje van hem: bedankt voor je kaartje! Ik sprak hem aan op MSN en vroeg naar de munt. Hij had het niet eens opgemerkt! Mijn o-zo-zuur-verdiende Mozart was op een Eurostapeltje beland! Gelukkig wist Marten hem te redden.
En zo leefden Marten en Mozart nog lang(hopelijk) en gelukkig!
Abonneren op:
Reacties (Atom)