Al een hele tijd surf ik rond en besluit voor een laatste keer mijn digitaal portret te openen om te kijken of er nog wijzigingen zijn aangebracht. Ik knipper een paar keer goed om te kijken of het echt klopt wat ik zie: alle documenten uit het portret zijn groen gekleurd. Ik heb mijn propedeuse: ik mag blijven*. Dolblij grijp ik de huistelefoon, die 'toevallig' naast me ligt**, en bel Opa en Oma om ze het goede nieuws te vertellen. Opa en Oma reageren precies zoals ik wil dat ze dat doen. Ze zijn bijna net zo enthousiast op mij, en trots!
Wanneer ik een kwartier later weer ophang besef ik me dat het misschien ook wel leuk is om even naar beneden te gaan en mijn ouders over het hele gebeuren in te lichten. Het is bijna grappig hoe anders de reactie van mijn ouders is. Papa roept vanaf het toilet dat hij het goed vindt, en dat het ook wel een keer tijd werd. Mama zegt alleen maar "goedzo meisje", zonder haar ogen van het televisiescherm te verwijderen. Alleen mijn zusje komt me even een knuffel brengen!
Ik plaats het nieuws op Hyves en krijg binnen de kortste keren 20 berichtjes via de mail, Hyves en sms. Net als van Opa en Oma, en de 'met veel emotie uitgesproken' woorden van mijn ouders kreeg ik berichtjes als "Goed zo!" en "Je bent geweldig" kwamen voorbij. Toen ik ze las kon ik niet anders dan lachen. Ik heb het namelijk helemaal niet goed gedaan en ben helemaal niet geweldig. De dag vóór de deadline heb in na twee jaar eindelijk mijn propedeuse binnengesleept. De schuld ligt weliswaar niet geheel aan mijn zijde, maar termen als "goed" en "geweldig" zouden niet bij me opkomen als ik denk aan mijn propedeuse-proces.
Afijn: hij is binnen, ik ben dolgelukkig en ben blij dat zoveel mensen toch nog aan mij denken.
Liefs,
Girl Who Can Be Moved
*: Ik doe de PABO, waarbij je aan het einde van je tweede jaar je propedeuse moet hebben, anders kicken ze je er na twee jaar zwoegen toch nog af.
**: Papa en Mama zouden me iets aandoen als ze wisten dat ik de huistelefoon weer eens op mijn kamer had.
