30 Day Challenge - Day two

30 Day Challenge
Day 01 - Introduce yourself
Day 02 – Your first love
Day 03 – Your parents
Day 04 – What you ate today
Day 05 – Your definition of love
Day 06 – Your day
Day 07 – Your best friend
Day 08 – A moment
Day 09 – Your beliefs
Day 10 – What you wore today
Day 11 – Your siblings
Day 12 – What’s in your bag
Day 13 – This week
Day 14 – What you wore today
Day 15 – Your dreams
Day 16 – Your first kiss
Day 17 – Your favourite memory
Day 18 – Your favourite birthday
Day 19 – Something you regret
Day 20 – This month
Day 21 – Another moment
Day 22 – Something that upsets you
Day 23 – Something that makes you feel better
Day 24 – Something that makes you cry
Day 25 – A first
Day 26 – Your fears
Day 27 – Your favourite place
Day 28 – Something that you miss
Day 29 – Your aspirations
Day 30 – One last moment
Aangekomen bij dag twee; mijn eerste liefde. Een moeilijke, vind ik persoonlijk, omdat ik niet precies wat ik onder liefde moet verstaan. Ik had in de derde klas een vriendje waarop ik helemaal verzot was. Mijn langste relatie tot nu toe ook(3 maanden, hahaha!) maar of het échte liefde was weet ik niet.

Ik ben een dromer, zoals ik bij mijn introductie al vertelde. Bij het denken aan verliefdheid of liefde spelen er allemaal scenario's door mijn hoofd zoals ik vind dat 'liefde' moet zijn. Het is een ontzettend romantisch, liefdevol en vooral onrealistisch beeld van hoe 'liefde' in feite is. Een beetje 'Cinderella Story'/'The Notebook'/'The Perfect Man' achtig..
Afijn, ik dwaal af. Ik denk dat de eerste keer dat ik écht verliefd ben geweest was op een jongen die ik in het begin niet kende. Ik wist eigenlijk niets van hem zelfs. Ik wist alleen waar hij werkte en liep er dan ook graag langs of zelf even naar binnen. Mijn vader grapt altijd over mij en verliefdheid als 'plant met ogen'. Ik kijk van een afstandje toe maar zal nooit en te nimmer een eerste stap zetten.
Het grappige vind ik dat ik jongens véél interessanter vind als ik eigenlijk niets van ze weet. Het heeft iets spannends, iets leuks. Een beetje 'Big Fish' achtig, waarin je elke week een zinloos feit krijgt te weten over 'de ander'. Liefde op het eerste gezicht is echt mijn ding. Klikt het niet meteen? Dan zal de klik waarschijnlijk ook niet komen!

Ik ben denk ik wel een jaar verliefd geweest. Echte vlinders, meer dan een jaar lang. Het is nooit wat geworden. Ik ken de desbetreffende jongen erg goed nu. Heb samen met hem gewerkt, ben met hem(en zijn ouders, buurman en een van mijn vriendinnen) een weekje naar Zeeland geweest voor een concertfestival en ben zaterdag nog in de stad iets met hem gaan drinken. De chemistry van mijn kant is helemaal weg en ik snap ook echt niet wat ik ooit in hem gezien heb. Maar persoonlijk denk ik dat hij mijn 'eerste liefde' was.

Liefs

30 Day Challenge - Day one

Ik ben dol op schrijven. Vroeger schreef ik elke dag in mijn dagboek en sinds drie jaar ben ik ook op internet actief bezig met het zogehete 'bloggen'. Toen ik vanochtend Hyves opende, zag ik dat een vriendin van mij een 'wiewatwaar' geplaatst had die ging over een nieuwe blog die ze had aangemaakt. In die blog ging ze een zogenaamde '30 Day Challenge' aan, waarin ze elke dag een persoonlijke vraag moet beantwoorden. Hieronder een lijstje van de dagen en de daarbijhorende onderwerpen.

30 Day Challenge
Day 01 - Introduce yourself
Day 02 – Your first love
Day 03 – Your parents
Day 04 – What you ate today
Day 05 – Your definition of love
Day 06 – Your day
Day 07 – Your best friend
Day 08 – A moment
Day 09 – Your beliefs
Day 10 – What you wore today
Day 11 – Your siblings
Day 12 – What’s in your bag
Day 13 – This week
Day 14 – What you wore today
Day 15 – Your dreams
Day 16 – Your first kiss
Day 17 – Your favourite memory
Day 18 – Your favourite birthday
Day 19 – Something you regret
Day 20 – This month
Day 21 – Another moment
Day 22 – Something that upsets you
Day 23 – Something that makes you feel better
Day 24 – Something that makes you cry
Day 25 – A first
Day 26 – Your fears
Day 27 – Your favourite place
Day 28 – Something that you miss
Day 29 – Your aspirations
Day 30 – One last momentIk vind het een ontzettend leuk idee en heb besloten ook mee te doen aan deze challenge, en wel op deze blog. Gezien het feit deze blog mijn nieuwe blog is, waarin ik anders wil schrijven dan mijn oude blog, leek het me leuk vanaf het begin te beginnen en, zoals dag 1 al eist, mezelf voor te stellen.
Dag 1: Stel jezelf voor.

Ik ben Elisabeth. Geboren in januari 1990, en dus 20 jaar. Met mijn ouders en een jonger broertje(17) en zusje(16) woon ik in Enschede, al ben ik zelf geboren in Utrecht. Katholiek opgevoed, maar nu zelf meer 'ietsistischer' dan 'katholiek'.
Nadat ik in 2008 mijn havo-diploma behaald heb besloot ik de PABO te gaan doen aan Hogeschool Edith Stein te Hengelo. Ik doe nu mijn tweede jaar over, omdat ik niet over wilde gaan naar de derde met een achterstand van 20 punten. Ik loop nu stage in groep 2 van een leuk schooltje op Roombeek/Deppenbroek.

Sporten is een van de dingen die een groot deel van mijn leven inneemt. Ik hockey bij PW. In mei had ik me uitgeschreven omdat ik het niet meer zo leuk vond, maar in augustus besefte ik dat ik het wel heel erg miste en schreef me weer in. Ik besloot geen selectie te doen voor het eerste team, werd geselecteerd voor het tweede team en zit sinds gisteren op vrijwillige basis in het derde(en naar mijn idee gezelligste) team. Daarnaast dans ik bij de Desert Eagles; een (nog) kleine maar ontzettend gezellige dansschool aan het Euregio terrein. Zelf doe ik aan Zumba en Linedance.

Daarnaast vind ik het heerlijk om te zingen. Al drie jaar zing ik in de band van toneelgroep Anansi Tori van de PABO, en nog steeds vind ik het geweldig. Ik ben geen sterzangeres, maar vind het gewoon en leuke bezigheid. Ik hou sowieso erg veel van Muziek. Een dag zonder muziek is een dag niet geleefd, vind ik. Favoriete artiesten? Jack Johnson, John Mayer, Laura Jansen, Joshua Radin and many many more.

Andere dingen die ik nog leuk vind om te doen zijn oppassen, lezen, films kijken, reizen(al is het maar een dagje naar een andere stad), dagdromen en uitgaan.

Mensen die voor mij erg belangrijk zijn in mijn leven.
Papa: Mijn vader is mijn grote voorbeeld. Mijn steun en toeverlaat. Mijn luisterend oor. Ik zou niet zonder hem kunnen. Hij is wie ik ooit zou willen zijn: een succesvol en goed persoon.
Philippine; mijn zusje: Een meid met pit. Zestien jaar jong en aan de 3000 woorden per dag die een vrouw gemiddeld praat heeft zij niet genoeg. Een dame die met beide benen op de grond staan en weet wat ze wil. Pien is niet altijd de lieve jongedame, maar blijft voor mij een geweldig zusje. Iemand aan wie ik veel heb.
Opa en Oma: De liefste mensen die rondlopen op deze wereld.
De vier: Mijn vier beste vriendinnen. Marloes, Nicole, Milou en Brenda. Samen vormen wij 'De Vijf'. Met z'n vijfen lijke we de wereld aan te kunnen. Eerlijkheid, vrolijkheid en spontaniteit zijn de basis van onze vriendschap.
Thomas: Mijn beste vriend en soon-to-be-roommate. Ik heb nog nooit iemand ontmoet als Thomas. Eerlijkheid, liefheid en wijsheid ten top. Een geweldige jongeman met zijn hart op de goede plek en een gezonde dosis humor.

Ten slotte is er een laatste ding dat een groot deel van mijn leven bepaald heeft. Iets dat mij voor altijd heeft veranderd. Drie jaar geleden ben ik met mijn familie voor de tweede keer naar Amerika verhuisd. De eerste keer was negen jaar geleden voor een half jaar naar Seattle(WA), en drie jaar geleden was het Greenville(NC). Wij woonden toen op 203 N. Harding Street. Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld als daar. Ik voel me daar helemaal thuis, terwijl ik dat hier 'thuis' totaal niet heb, ondanks alles en iedereen dat/die ik hier heb. 203 blijft voor mij voor altijd alles. En als ik ooit de kans krijg terug te gaan, zal ik er geen moment over twijfelen. 203 is voor altijd.

Dit is eigenlijk in het kort wie ik ben, waar ik voor sta. Nog 29 te gaan..

Liefs,
Elisabeth

Driemaal scheepsrecht gaat niet op voor mij

Zuchtend keek ik naar de uitslag op mijn scoreblaadje. Gevaarherkenning, 23 van de 25 vragen goed beantwoord. Verkeersregels en inzicht, 33 van de 40 vragen goed beantwoord. Gezakt. Alweer. De geruststellende 'driemaal scheepsrecht' ging voor mij niet op.

Ik troost mezelf nu met pepernoten(ik moest hardop lachen toen ik ze in de schappen zag staan. Mensen, het is september!!!) en Joshua Radin. Mmmmm.

Hoe we Mozart steeds weer verloren en terugvonden

Marten is erg muzikaal. Hij woonde eerst ook in Woonstad en heeft een jaar PABO geprobeerd(lees: 99% muzieklokaal, 1% les), maar is sinds kort verhuisd naar Muziekstad, waar hij weer conservatorium gaat doen en een mooie kamer heeft in het centrum.

Marten is, zoals je misschien al wel hebt gezien, erg geobsedeerd met muziek. Een paar maanden terug vertelde hij mij van een Mozart-munt die hij gekregen had bij de Albert Heijn. Hij was helemaal door het dolle heen en bleef er nog tien minuten over doorratelen. Ik luisterde geduldig, snapte niets van zijn hysterie en lachtte om zijn enthousiasme.

Een paar dagen later een sms. "Ik heb Mozart uitgegeven.." Ik was allang weer vergeten waar het over ging en snapte er in eerste instantie niets van. Na een korte uitleg was ik weer bij en kon een kleine lach niet bedwingen.

De weken en maanden daarop heb ik voor hem gezocht op €2,-, maar vond nooit een Mozart. Toen ik hem dat een paar weken geleden vertelde tijdens het schilderen van zijn nieuwe kamer reageerde hij alleen met: het zijn ook alleen muntjes van €1,-... Ik had even het idee dat er een kleine cartoon-druppel op mijn hoofd verscheen.

Kort daarna vond ik er een! Ik hield hem apart, kocht een "gefeliciteerd met je nieuwe woning" kaart en had alles al klaarliggen om weg te sturen. Het enige wat ik moet doen was de kaart en munt in de envelop plaatsen en dichtplakken. Maar doe ik dat? Nee. Want, zoals je in mijn vorige blog kan lezen, ik raak graag dingen kwijt. Zo ook de €1,- Mozart-Munt, die ik 'braaf' in mijn portemonnee teruggeschoven had(zie je wel Papa, ik moet niet opruimen!).

Het frustrerendste was het als ik aan het werk was en ik soms per dag wel 15 Mozarts in mijn handen kreeg.

Een paar dagen geleden liet mijn zusje haar €1,- munt aan mij zien. Een Mozart! Ik bood aan hem te ruilen voor een €2,-, maar ze wist nog niet of ze dat wel wilde. Prompt viel mijn oog op mijn mooie paddenstoelspaarpot. Ik opende het en er rolden twee Mozarts uit. Ik was nog nooit zo blij geweest een Mozart te zien. Het ding ging meteen in de envelop en op de post richting Marten.

Eergisteren kreeg ik een berichtje van hem: bedankt voor je kaartje! Ik sprak hem aan op MSN en vroeg naar de munt. Hij had het niet eens opgemerkt! Mijn o-zo-zuur-verdiende Mozart was op een Eurostapeltje beland! Gelukkig wist Marten hem te redden.

En zo leefden Marten en Mozart nog lang(hopelijk) en gelukkig!

Naaldhakken over de sloot

Al een hele tijd surf ik rond en besluit voor een laatste keer mijn digitaal portret te openen om te kijken of er nog wijzigingen zijn aangebracht. Ik knipper een paar keer goed om te kijken of het echt klopt wat ik zie: alle documenten uit het portret zijn groen gekleurd. Ik heb mijn propedeuse: ik mag blijven*. Dolblij grijp ik de huistelefoon, die 'toevallig' naast me ligt**, en bel Opa en Oma om ze het goede nieuws te vertellen. Opa en Oma reageren precies zoals ik wil dat ze dat doen. Ze zijn bijna net zo enthousiast op mij, en trots!

Wanneer ik een kwartier later weer ophang besef ik me dat het misschien ook wel leuk is om even naar beneden te gaan en mijn ouders over het hele gebeuren in te lichten. Het is bijna grappig hoe anders de reactie van mijn ouders is. Papa roept vanaf het toilet dat hij het goed vindt, en dat het ook wel een keer tijd werd. Mama zegt alleen maar "goedzo meisje", zonder haar ogen van het televisiescherm te verwijderen. Alleen mijn zusje komt me even een knuffel brengen!

Ik plaats het nieuws op Hyves en krijg binnen de kortste keren 20 berichtjes via de mail, Hyves en sms. Net als van Opa en Oma, en de 'met veel emotie uitgesproken' woorden van mijn ouders kreeg ik berichtjes als "Goed zo!" en "Je bent geweldig" kwamen voorbij. Toen ik ze las kon ik niet anders dan lachen. Ik heb het namelijk helemaal niet goed gedaan en ben helemaal niet geweldig. De dag vóór de deadline heb in na twee jaar eindelijk mijn propedeuse binnengesleept. De schuld ligt weliswaar niet geheel aan mijn zijde, maar termen als "goed" en "geweldig" zouden niet bij me opkomen als ik denk aan mijn propedeuse-proces.

Afijn: hij is binnen, ik ben dolgelukkig en ben blij dat zoveel mensen toch nog aan mij denken.

Liefs,
Girl Who Can Be Moved

*: Ik doe de PABO, waarbij je aan het einde van je tweede jaar je propedeuse moet hebben, anders kicken ze je er na twee jaar zwoegen toch nog af.
**: Papa en Mama zouden me iets aandoen als ze wisten dat ik de huistelefoon weer eens op mijn kamer had.